تعریف اتصالات در جوشکاری

در فرایند جوشکاری اتصالات لبه‌های مورد نظر را به هم پیوند یا متصل می‌کند ، برای جوشکاری دو قطعه ۵ حالت مختلف برای اتصال وجود دارد ، که شامل لب به لب، لب روی‌هم، سپری، گونیا وپیشانی است و در شکلهای زیر انواع آنها را مشاهده می کنید .

انواع اتصالات در جوش (TYPES OF WELD JOINTS)

اتصال لب به لب Butt Joint

اتصال لب به لب Butt Joint اغلب برای متصل ساختن انتهای ورق‌های مسطح با ضخامت‌های نسبتاً مساوی مورد استفاده قرار می‌گیرد. ، وقتی که در اتصال لب به لب از جوش شیاری با نفوذ کامل استفاده شود، اندازه اتصال به حداقل خود رسیده و ظاهر آن بسیار خوشایندتر از انواع دیگر اتصالات میشود.

اتصال پوششی یا لب روی هم‌ Lap Joint

اتصال پوششی یا لب روی هم‌ Lap Joint معمول‌ترین نوع اتصال است. این اتصال دو مزیت عمده دارد یکی سادگی فرایند یعنی اینکه ساخت قطعات در این نوع اتصال احتیاج به وقت زیاد، به میزانی که در انواع دیگر اتصالات جوشی مورد نیاز است، ندارد. قطعات می‌توانند بر روی هم کمی جابجا شوند تاخطاهای کوچک ساخت را پوشانده یا تنظیم طول را عملی سازند و دیگری ‌سادگی اتصال لبه‌های قطعات متصل شونده احتیاج به آمادگی خاصی ندارند و اغلب برش عادی خورده یا با شعله بریده می‌شوند. در اتصال پوششی اغلب از جوش گوشه استفاده میشود.

اتصال سپری یا اتصال تی شکل  TEE JOINT

از اتصال سپری یا اتصال تی شکل  Tee Joint در ساخت نیمرخ‌های مرکب به شکل T و I، تیر ورق‌ها، سخت کننده‌های تحت بار، آویزها، نشیمن‌های طاقچه‌ای و عموماً قطعاتی که با زاویه با هم جفت میشوند.

اتصال گونیا یا اتصال گوشه ایی Corner Joint

اتصال گونیا یا اتصال گوشه ایی Corner Joint عمدتاً در ساخت مقاطع جعبه‌ای مستطیل شکلی که تیرها و ستون‌های مقاوم در برابر پیچش را تشکیل می‌دهند، مورد ‌استفاده قرار می‌گیرد.‌

اتصال پیشانی یا لبه ایی Edge Joint

اتصال پیشانی یا لبه ایی Edge Joint اغلب نقش سازه‌ای به عهده ندارد و مورد استفاده آن معمولاً در نگهداری دو یا چند صفحه در یک سطح و یا نگهداری امتداد اولیه عضو است.